Your address will show here +12 34 56 78
یادداشت ها
سکته نکنید یک وقت آقای فردوسی پور؟

نفرت عادل فردوسی پور از آلمان و باشگاه های آلمانی مساله تازه ای نیست. هواداران فوتبال آلمان به گزارش های یکطرفه و چرک او عادت دارند. بارها و بارها روی آنتن زنده شادی اش از باخت تیم های آلمانی را ابراز کرده. همین چند روز پیش هم اعتراف کرد که آخرین باری که به خاطر فوتبال اشک ریخته بر می‌گردد به نیمه نهایی یورو96 که یکی از تیم‌های محبوبش (انگلیس) در ضربات پنالتی مغلوب آلمان شد. خب پس جای تعجبی ندارد «گزارش‌گر این روزها امپراطور شده» تلویزیون که ظاهرا آنتن زنده را ارث پدرش می داند، بازی مانشافت را با رویای شکست این تیم شروع کند.
شنبه شب یک بار دیگر او 90 و چند دقیقه روی اعصاب طرفداران آلمان راه رفت و با گزارش مغرضانه و یک جانبه تا توانست عقده گشایی کرد. او آمده بود تا حذف آلمان را گزارش کند تا شاید تلافی فشارهایی که در این چند روز از سوی مدیران شبکه به رویش بوده و عاقبت در ماجرای پویول مفتضح شده و بعد از قهر چند ساعته و بی فایده اش دست از پا درازتر به آنتن زنده برگشته را سر آلمان خالی کند. گزارش او با ذوق و شوق بحران مانشافت شروع شد. با صحنه مشکوک داوری شروع به جنجال و جوسازی کرد که بدون شک صحنه پنالتی اخراج است و ردخور هم ندارد. با گل سوئدی ها لرزش صدایش از شوق به اوج رسید. کسانی که دقیق و موشکافانه در دو دهه گذشته گزارش های او را دنبال کرده باشند می دانند وقتی طرفدار یکی از تیم هاست و تیمش گل می زند چطور از ذوق صدایش می لرزد و اختیار از کف می دهد. جوسازی آقای «گزارشگر-تهیه‌کننده-کارشناس داوری» و دشمن آلمان در ابتدای نیمه دوم هم ادامه یافت اما جشن آقای فردوسی پور خیلی زود با گل تساوی به پایان رسید. ذوق صدایش فروکش کرد و عصبیت جایش را گرفت. آلمان بوی گل می داد و آقای عصبانی چسبیده بود به سوژه مشکوک داوری و البته بررسی احتمال حذف آلمان در صورت تساوی. گل زیبای کروس تیر خلاص شنبه شب آقای فردوسی پور بود. عصبانی و خشمگین از برد مانشافت که یک بار دیگر او را روی آنتن زنده مفتضح کرده بود، مرثیه ای در باب به زعم او اشتباه داوری!!! آغاز کرد و در ادامه هم بررسی احتمال حذف آلمان در صورت برد در بازی آخر را بررسی کرد. عادل فردوسی پور روی آنتن زنده داشت به خودش دلداری می داد که در صورت برابر شدن شرایط 3 تیم،کارت قرمز بواتنگ می تواند باعث حذف آلمان شود. هیچ هم بعید نیست مجری، تهیه کننده، گزارشگر، کارشناس داوری و استاد اخلاق در مسیر شبکه به منزل هم با خودش درباره صحنه مشکوک داوری غر زده و احتمالات حذف آلمان را مرور کرده است.
برای طرفداران آلمان گزارش های یک طرفه و مغرضانه ایشان مساله تازه ای نیست. گفتیم که آنتن زنده ارث پدر ایشان است و نظارتی هم در کار نیست و کسی ظاهرا جرات ندارد به ایشان تذکر بدهد که حق ندارد بر اساس منویات شخصی اش بازی ها را گزارش کند.
حال که این چنین است چه چیزی بهتر از این که جناب شان 90دقیقه به خاطر بازی آلمان حرص و جوش بخورد و در نهایت با برد مانشافت مفتضح شود و خودش را به در و دیوار بکوبد. گل زیبای تونی کروس نوش جان تان جناب فردوسی پور؛ برای بازی های بعدی قرص زیرزبانی همراه داشته باشید. نگران سلامتی تان هستیم. حیف است شما بازی آلمان را به نفع حریف گزارش نکنید و در نهایت مطابق معمول ضایع شوید و ما شاد باشیم. به امید دیدار مجدد روی آنتن زنده که میراث خاندان شماست…
۲,۹۶۲

یادداشت ها
امیر رضا نوری پرتو:از «جامِ جهانیِ ۱۹۹۴» در تمامِ تورنُمنت‌های جهانی و اروپایی- چه در آن‌هایی که «آلمان» سربلند بوده و چه در آن‌هایی که چندان موفّق نبوده- دوّمین‌بازیِ مرحلۀ گروهی برای «ژرمن‌ها»، همواره «بازیِ طلسم‌شده» بوده است.

اکنون، در بیست‌ویکمین دورۀ جامِ جهانی، شرایطِ تیمِ «یواخیم لو» در آستانۀ دوّمین‌‎بازیِ گروهی‌اش، نسبت به دوره‌های اخیر، کمی متفاوت است. پس از سی‌وشش‌سال، «آلمان» در نخستین‌بازیِ گروهی‌اش- در کمالِ شگفتیِ کارشناسان، هواداران و فوتبال‌بین‌ها- بازی‌اش را به حریف واگذار کرد؛ آن‌هم در یک بازیِ پُراوج‌وفرود و هیجان‌انگیز رودرروی «مکزیک»، که «شاگردانِ یواخیم لو» بسیار بسیار پایین‌تر از انتظارها ظاهر شدند… از همان روزِ قرعه‌کِشی، برخلافِ خیلی فوتبال‌دوست‌ها، بر این باور بودم که «آلمان» در گروهی دشوار جای گرفته و بالاآمدن از آن به این آسانی‌ها هم که می‌گویند نیست. تیم‌های اسکاندیناوی- به‌ویژه «سوئد» و «دانمارک»- تیم‌هایی سرسخت، نفوذناپذیر و بازی‌خراب‌کُن‌اند که رویارویی با آن‌ها در مستطیلِ سبز کارِ هر تیمی نیست. اکنون «ژرمن‌ها» باید به میدانِ نبرد با «سوئد» پا بگذارند؛ تیمی که مانع از آمدنِ «ایتالیا» به جامِ جهانی شده و در بازیِ نخست‌اش، «کرۀ جنوبی» را- هرچند به‌سختی- از پیشِ رو برداشته و سه‌امتیاز در جیب‌اش اندوخته کرده و امشب برای گرفتن یک تساویِ یک‌امتیازی از «آلمانِ زخمی» خود را به آب‌وآتش خواهد زد و شاید حتّی با داشتنِ چشمِ طمع به ضدِّحمله‌ها بخواهد «ژرمن‌ها» را به زانو درآوَرَد و شگفتی بیافریند. این در حالی‌ست که در شش‌روزِ گذشته خبرهای خوبی از اردوی تیمِ «یواخیم لو» به گوش نمی‌رسد و گویا اختلاف‌ها و چنددسته‌گی‌هایی در تیم دیده شده است. از زمانی‌که «یواخیم لو»، در سالِ ۲۰۰۴- به‌عنوانِ دست‌یارِ «یورگن کلینزمن»- به تیمِ ملّی آمد تا امروز- که دوازده‌سال است عنوانِ سرمربّیِ محبوبِ تیمِ دوست‌داشتنی‌مان را یدک می‌کِشد- هیچ‌گاه «آلمان» از سوی رسانه‌های داخلی و جهانی تا این اندازه زیرِ فشار نبوده است… با وجودِ همۀ این نکته‌ها و عامل‌های نگران‌کننده، «ما هوادارانِ ژرمن‌ها» چشمِ امید داریم که «یواخیمِ کبیر»- که «آلمان» را همیشه در اوج نگه داشته- با تغییرهایی تاکتیکی و نفراتی که تیم به‌شدّت نیاز دارد- «آلمانِ محبوب‌مان» را به روزهای خوبِ سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۷ برگردانَد. در یکی‌دو روزِ گذشته کادرِ فنّی و بازی‌کُنان در گفت‌وگوهای مطبوعاتی گفته‌اند و ادّعا کرده‌اند که هم‌قسم شده‌اند تا یک بازیِ باطراوت، پُرقدرت، درست و متفاوت از بازیِ نخست‌مان در برابرِ «مکزیک» ارائه کنند، که با توجّه به روحیّۀ جنگندگیِ «آلمان‌ها» به‌نظر می‌رسد این حرف‌ها لزوماً سرپوشی بر مشکل‌ها و اختلاف‌های درون‌گروهی نیست و از یک ارادۀ دوباره بیدارشده حکایت دارد… کتابچۀ تاریخِ جامِ جهانی را که ورق می‌زنیم، می‌بینیم که «ژرمن‌ها»، بارها و بارها، هر ناممکنی را ممکن کرده‌اند. به‌شخصه، تا پایانِ امشب، دل‌ام هزار راه می‌رود و مثلِ سیر و سرکه خواهد جوشید؛ امّا از سویی امید دارم که امشب، با گذری قدرت‌مند از تیمِ سرسختِ «سوئد» بتوانیم به تمامِ حرف‌ها و حدیث‌های یک‌هفتۀ گذشته پایان دهیم و دوباره در مسیرِ رسیدن به قهرمانی پا بگذاریم. چه پیروز از میدان بیرون آییم و چه زبان‌ام لال با تحمّلِ شکست ناگزیر به وداعی تلخ با «جامِ جهانیِ ۲۰۱۸» شویم، امشب، شبی مهم، تاریخی و تأثیرگذار در تاریخِ همیشه‌درخشانِ فوتبالِ «آلمان» خواهد بود. سکوت و صبر، تنها دست‌آویزهای «ما ژرمن‌ها» در این ساعت‌های باقی‌مانده است…
۲,۱۸۱